Belki de sağlıklı ilişkilerde ihtiyaç duyulan şey, bu iki bakışın birbirini yenmesi değil, tamamlamasıdır.
Ayrılık Gerçekten Hikâyenin Sonu mu?
Dizinin en ilginç taraflarından biri, ayrılığı hikâyenin finali olarak görmemesi.
Mira ve Jonathan'ın ilişkisi değiştiğinde hikâye bitmiyor.
Tam tersine, birbirlerinden uzaklaştıklarında birbirlerini başka bir açıdan görmeye başlıyorlar.
Bu oldukça gerçekçi bir fikir.
Bir insanla aynı evde yaşarken onun bazı yönlerini alışkanlıkların altında göremeyebilirsiniz. Her gün aynı masada oturmak, bazı soruları sormayı gereksiz hale getirir.
Ayrılık ise bazen insanı istemediği sorularla karşı karşıya bırakır:
“Ben kimdim?”
“Bu ilişkinin içinde neyi kaybettim?”
“Karşımdaki insanı mı özlüyorum, yoksa onunla birlikte olduğum dönemdeki kendimi mi?”
“Birlikteyken söyleyemediğim şeyleri neden şimdi daha rahat söyleyebiliyorum?”
Bu sorular yalnızca Mira ve Jonathan'ın değil, uzun süreli ilişkiler yaşayan pek çok insanın ortak soruları olabilir.
Kadın-Erkek Meselesini Klişeye Dönüştürmeden Okumak
Dizinin karakterlerini “erkekler böyledir, kadınlar şöyledir” şeklinde okumak bana göre hikâyenin asıl zenginliğini kaçırmak olur.
Jonathan'ın çözüm odaklı tarafı, erkeklerin doğuştan böyle olduğu anlamına gelmez. Onun yetiştiği çevre, mesleği, kişiliği ve ilişki deneyimleri bu davranış biçimini oluşturur.
Mira'nın empatik ve ilişkisel yaklaşımı da kadınların doğası gereği daha duygusal olduğunu kanıtlamaz.
Tam tersine, ikisinin de farklı öğrenilmiş davranışları vardır.
Üstelik roller zaman zaman tersine döner.
Jonathan yalnızca “mantık” değildir.
Mira yalnızca “duygu” değildir.
İkisi de korkar, hata yapar, savunmaya geçer, karşı tarafı yanlış anlar ve bazen kendi davranışlarının sonuçlarını görmekte zorlanır.
Bence dizinin yetişkin tarafı tam olarak budur.
Kimse tamamen masum değildir.
Kimse tamamen suçlu da değildir.
Ve bir ilişkiyi açıklamak için tek bir tarafın kişiliğine bakmak çoğu zaman yetmez.
Neden Bu Kadar Gerçek Hissettiriyor?
Belki de cevap kamera kullanımında ve anlatım biçiminde saklı.
Bergman'ın 1973 yapımında Liv Ullmann ve Erland Josephson'ın performansları, yakın plan çekimlerle karakterlerin yüz ifadelerini ve sessizliklerini öne çıkarıyordu. Criterion'ın tanımında da yapımın yoğun yakın planları ve Sven Nykvist'in görüntü yönetimi özellikle vurgulanıyor.
The Criterion Collection
2021 uyarlamasında ise Jessica Chastain ve Oscar Isaac, Mira ve Jonathan arasındaki psikolojik gerilimi modern bir bağlamda yeniden kuruyor. Yapımın yönetmeni Hagai Levi.
TV+
+1
Bu nedenle bazı sahnelerde büyük olaylar yaşanmasını beklerken aslında iki insanın konuşmasını izliyoruz.
Bir bakış.
Bir sessizlik.
Cümlenin yarıda bırakılması.
Yanlış zamanda söylenen doğru bir söz.
Bazen bir evliliği değiştiren şey büyük bir kavga değil, yıllardır söylenmeyen tek bir cümledir.
Scenes from a Marriage İzlenmeye Değer mi?
Benim cevabım, özellikle psikolojik dramaları ve karakter merkezli hikâyeleri seviyorsanız, kesinlikle evet.
Ancak bunu romantik bir dizi bekleyerek açmamak gerekiyor.
Bu, “Bir çift birbirine âşık oldu ve sonra mutlu yaşadılar” hikâyesi değil.
Daha çok şu sorunun etrafında dolaşıyor:
Birbirini seven iki insan, birbirinin hayatında neden bazen en yalnız kişi olabilir?
2021 versiyonu yalnızca beş bölümden oluşuyor ve bölümlerin süreleri yaklaşık 53 ila 63 dakika arasında değişiyor. TV+ üzerindeki resmi bölüm bilgileri de bu yapıyı doğruluyor.
TV+
Türkiye'de şu an için en net seçenekler TV+ ve HBO Max olarak görünüyor. Yayın hakları değişebildiği için izlemeye başlamadan önce platformdaki güncel katalog sayfasını kontrol etmek en güvenlisi. JustWatch da mevcut yayın durumunu düzenli olarak güncelliyor.
JustWatch
1973 yapımını merak edenler içinse iş biraz daha farklı. Orijinal film versiyonu yaklaşık 2 saat 49 dakika sürüyor ve Criterion Channel'da bulunuyor; ayrıca televizyon için hazırlanan daha uzun versiyon da arşivde 11 bölüm halinde yer alıyor.
The Criterion Collection
+1
Ekranı Kapatınca Başlayan Tartışma
Diziyi bitirdiğimde aklımda olay örgüsünden çok bir soru kaldı.
Bir ilişkinin başarısını yalnızca “ayrıldılar mı, ayrılmadılar mı?” üzerinden ölçmek doğru olabilir mi?
Belki de değil.
Çünkü bazı ilişkiler sürerken insanlar birbirlerini kaybediyor.
Bazıları sona erdikten sonra birbirlerini yeniden tanıyor.
Bazıları ise ikisinin arasında, adı konulmamış bir yerde yaşamaya devam ediyor.
Jonathan ve Mira'nın hikâyesi de bu yüzden etkileyici. Onları izlerken taraf tutmak kolay değil. Birkaç dakika Jonathan'ı anlıyorsunuz, sonra Mira'nın söyledikleri anlam kazanıyor. Bir sahnede “Bunu neden yaptı?” diye düşünürken başka bir sahnede “Belki de onun açısından mesele hiç böyle değildi” diyorsunuz.
Gerçek hayatta da çoğu ilişki böyle değil mi?
Hepimizin kendi hikâyesinin başrolü olduğumuz bir dünyada, karşı tarafın hikâyesini gerçekten dinlemek belki de en zor şey.
İşte Scenes from a Marriage tam olarak bunu hatırlatıyor.
Evlilik üzerine bir dizi gibi başlıyor.
Ama ilerledikçe insan ilişkileri üzerine bir hikâyeye dönüşüyor.
Ve finalde belki de en zor soruyu bize bırakıyor:
Bir insanı gerçekten sevmek mi daha zor, yoksa onu olduğu haliyle görmeye devam etmek mi?
Forumda bu diziyi izleyenler varsa asıl merak ettiğim de şu: Siz Mira'nın mı, Jonathan'ın mı yaklaşımını daha anlaşılır buldunuz; yoksa dizinin asıl başarısı ikisinin de zaman zaman haklı, zaman zaman haksız olduğunu göstermek miydi?
Ayrılık Gerçekten Hikâyenin Sonu mu?
Dizinin en ilginç taraflarından biri, ayrılığı hikâyenin finali olarak görmemesi.
Mira ve Jonathan'ın ilişkisi değiştiğinde hikâye bitmiyor.
Tam tersine, birbirlerinden uzaklaştıklarında birbirlerini başka bir açıdan görmeye başlıyorlar.
Bu oldukça gerçekçi bir fikir.
Bir insanla aynı evde yaşarken onun bazı yönlerini alışkanlıkların altında göremeyebilirsiniz. Her gün aynı masada oturmak, bazı soruları sormayı gereksiz hale getirir.
Ayrılık ise bazen insanı istemediği sorularla karşı karşıya bırakır:
“Ben kimdim?”
“Bu ilişkinin içinde neyi kaybettim?”
“Karşımdaki insanı mı özlüyorum, yoksa onunla birlikte olduğum dönemdeki kendimi mi?”
“Birlikteyken söyleyemediğim şeyleri neden şimdi daha rahat söyleyebiliyorum?”
Bu sorular yalnızca Mira ve Jonathan'ın değil, uzun süreli ilişkiler yaşayan pek çok insanın ortak soruları olabilir.
Kadın-Erkek Meselesini Klişeye Dönüştürmeden Okumak
Dizinin karakterlerini “erkekler böyledir, kadınlar şöyledir” şeklinde okumak bana göre hikâyenin asıl zenginliğini kaçırmak olur.
Jonathan'ın çözüm odaklı tarafı, erkeklerin doğuştan böyle olduğu anlamına gelmez. Onun yetiştiği çevre, mesleği, kişiliği ve ilişki deneyimleri bu davranış biçimini oluşturur.
Mira'nın empatik ve ilişkisel yaklaşımı da kadınların doğası gereği daha duygusal olduğunu kanıtlamaz.
Tam tersine, ikisinin de farklı öğrenilmiş davranışları vardır.
Üstelik roller zaman zaman tersine döner.
Jonathan yalnızca “mantık” değildir.
Mira yalnızca “duygu” değildir.
İkisi de korkar, hata yapar, savunmaya geçer, karşı tarafı yanlış anlar ve bazen kendi davranışlarının sonuçlarını görmekte zorlanır.
Bence dizinin yetişkin tarafı tam olarak budur.
Kimse tamamen masum değildir.
Kimse tamamen suçlu da değildir.
Ve bir ilişkiyi açıklamak için tek bir tarafın kişiliğine bakmak çoğu zaman yetmez.
Neden Bu Kadar Gerçek Hissettiriyor?
Belki de cevap kamera kullanımında ve anlatım biçiminde saklı.
Bergman'ın 1973 yapımında Liv Ullmann ve Erland Josephson'ın performansları, yakın plan çekimlerle karakterlerin yüz ifadelerini ve sessizliklerini öne çıkarıyordu. Criterion'ın tanımında da yapımın yoğun yakın planları ve Sven Nykvist'in görüntü yönetimi özellikle vurgulanıyor.
The Criterion Collection
2021 uyarlamasında ise Jessica Chastain ve Oscar Isaac, Mira ve Jonathan arasındaki psikolojik gerilimi modern bir bağlamda yeniden kuruyor. Yapımın yönetmeni Hagai Levi.
TV+
+1
Bu nedenle bazı sahnelerde büyük olaylar yaşanmasını beklerken aslında iki insanın konuşmasını izliyoruz.
Bir bakış.
Bir sessizlik.
Cümlenin yarıda bırakılması.
Yanlış zamanda söylenen doğru bir söz.
Bazen bir evliliği değiştiren şey büyük bir kavga değil, yıllardır söylenmeyen tek bir cümledir.
Scenes from a Marriage İzlenmeye Değer mi?
Benim cevabım, özellikle psikolojik dramaları ve karakter merkezli hikâyeleri seviyorsanız, kesinlikle evet.
Ancak bunu romantik bir dizi bekleyerek açmamak gerekiyor.
Bu, “Bir çift birbirine âşık oldu ve sonra mutlu yaşadılar” hikâyesi değil.
Daha çok şu sorunun etrafında dolaşıyor:
Birbirini seven iki insan, birbirinin hayatında neden bazen en yalnız kişi olabilir?
2021 versiyonu yalnızca beş bölümden oluşuyor ve bölümlerin süreleri yaklaşık 53 ila 63 dakika arasında değişiyor. TV+ üzerindeki resmi bölüm bilgileri de bu yapıyı doğruluyor.
TV+
Türkiye'de şu an için en net seçenekler TV+ ve HBO Max olarak görünüyor. Yayın hakları değişebildiği için izlemeye başlamadan önce platformdaki güncel katalog sayfasını kontrol etmek en güvenlisi. JustWatch da mevcut yayın durumunu düzenli olarak güncelliyor.
JustWatch
1973 yapımını merak edenler içinse iş biraz daha farklı. Orijinal film versiyonu yaklaşık 2 saat 49 dakika sürüyor ve Criterion Channel'da bulunuyor; ayrıca televizyon için hazırlanan daha uzun versiyon da arşivde 11 bölüm halinde yer alıyor.
The Criterion Collection
+1
Ekranı Kapatınca Başlayan Tartışma
Diziyi bitirdiğimde aklımda olay örgüsünden çok bir soru kaldı.
Bir ilişkinin başarısını yalnızca “ayrıldılar mı, ayrılmadılar mı?” üzerinden ölçmek doğru olabilir mi?
Belki de değil.
Çünkü bazı ilişkiler sürerken insanlar birbirlerini kaybediyor.
Bazıları sona erdikten sonra birbirlerini yeniden tanıyor.
Bazıları ise ikisinin arasında, adı konulmamış bir yerde yaşamaya devam ediyor.
Jonathan ve Mira'nın hikâyesi de bu yüzden etkileyici. Onları izlerken taraf tutmak kolay değil. Birkaç dakika Jonathan'ı anlıyorsunuz, sonra Mira'nın söyledikleri anlam kazanıyor. Bir sahnede “Bunu neden yaptı?” diye düşünürken başka bir sahnede “Belki de onun açısından mesele hiç böyle değildi” diyorsunuz.
Gerçek hayatta da çoğu ilişki böyle değil mi?
Hepimizin kendi hikâyesinin başrolü olduğumuz bir dünyada, karşı tarafın hikâyesini gerçekten dinlemek belki de en zor şey.
İşte Scenes from a Marriage tam olarak bunu hatırlatıyor.
Evlilik üzerine bir dizi gibi başlıyor.
Ama ilerledikçe insan ilişkileri üzerine bir hikâyeye dönüşüyor.
Ve finalde belki de en zor soruyu bize bırakıyor:
Bir insanı gerçekten sevmek mi daha zor, yoksa onu olduğu haliyle görmeye devam etmek mi?
Forumda bu diziyi izleyenler varsa asıl merak ettiğim de şu: Siz Mira'nın mı, Jonathan'ın mı yaklaşımını daha anlaşılır buldunuz; yoksa dizinin asıl başarısı ikisinin de zaman zaman haklı, zaman zaman haksız olduğunu göstermek miydi?